«Βλέπουμε ήδη επιστροφή στο βινύλιο, στις κασέτες, στα χειροποίητα ρούχα… Το ίδιο νομίζω ότι θα δούμε και στην τέχνη (…) Πρώτα βέβαια θα περάσουμε από ένα κύμα που θα δούμε την ΤΝ να χρησιμοποιείται έντονα και θα γίνει ακόμη πιο εύκολο να παράγουμε έργα που θα φαίνονται άρτια αισθητικά (…) Το θέμα είναι αν θα έχουν ψυχή (…) Φοβάμαι ότι θα νιώθουμε πως κάτι τους λείπει» λέει και προσθέτει: «Χρειάζεται βιώματα ο καλλιτέχνης. Χρειάζεται να νιώσει πόνο. Να νιώσει έρωτα. Να νιώσει άβολα. Να νιώσει έντονη επιθυμία και να αισθανθεί την ανάγκη ν’ αποτυπώσει τον τρόπο που νιώθει. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι αυτή τη στιγμή είναι έτοιμο ένα σύστημα ΤΝ να μας συνεπάρει με ένα έργο όπως η “Συννεφιασμένη Κυριακή” του Τσιτσάνη ή με ένα ποίημα όπως αυτά του Καββαδία. Μπορεί στατιστικά να βγει ένα έργο που θα μας κάνει με κάποιο τρόπο να νιώσουμε κάτι, αλλά θεωρώ ότι απέχουμε πολύ από το να παράγει πραγματική τέχνη η ΤΝ».
